Dat er bij alle wetteliike mogeliikheden om de mens in nood of moeiliikheden bijstand te verlenen ook nog zuiver menseliike bewogenheid bestaat tegenover de naaste in nood, bewijst het gebaar van de bewoners van de Zandheuvel, waarbij zij alle tesamen aan één van hun buren een blindegeleidehond aanbieden.

Het betreft hier een gebaar, een pracht geste, tegenover de heer A. Evers, Zandheuvelbewoner, die sinds enkele jaren lijdt aan een oogziekte, waarbij hij zijn gezichtsvermogen verloor. Zijn werk bij de ’leerlooierij Rosario te Dongen moest hij prijsgeven. Hij vond, dank zij veler medewerking, werk bij de WAVA, en was daarvoor zeer dankbaar, terwijl zijn heel jong zoontje hem jaren achtereen, terwijl hij zelfs nauwelijks lopen kon, vergezelde op zijn gaan door de stad, die hij zo goed kende.

Deze toewijding van een kleine jongen, de volledige afhankelijkheid van een buurman, een naaste, bracht de heer P. J. van Bijsterveld, ook Zandheuvelbewoner, die de heer Evers reeds meerdere malen geholpen had bij het invullen van formulieren en het schrijven van brieven, op een idee.

En de gedachte leidde onmiddellijk tot de daad. Hij verstond zich met de heer W. Vermijs en mevr. v. d. Heyden (alweer bewoners van de Zandheuvel) en vertrouwde hen zijn idee toe. Ook zij waren onmiddellijk enthousiast. Evers, hun straatgenoot, zou een geleidehond krijgen.

Ze verstonden zich met de blindegeleidehondenschool in Amsterdam en de heer Smit, die daarover de scepter zwaait en men werd het erover eens: Die hond moest er komen.

Maar, deze honden zijn kostbaar. Drie à vierduizend gulden is de normale prijs. Gebruik is evenwel, dat van de zijde van de aanvragers een bedrag van f 1.500,— bij elkaar wordt gebracht. Het resterende wordt bijeen gebracht dank zij de bijdragen van grote bedrijven in het land.

Die vijftienhonderd gulden moesten er dus komen. En ook hierover werd men het eens. Het zou een pracht gelegenheid zijn om de Zandheuvelbewoners nauwer tot elkaar te brengen. Een beroep op ieder van hen, arm en rijk, sloeg onmiddellijk volledig in. Ieder gaf zijn toezegging. En daarop steunend, terwijl ook van enkeIe anderen toezeggingen binnenkwamen, werd met de heer Smit afgesproken, dat hij voor een hond voor de heer Evers zorgen zou. Deze laatste werd daarvoor gekeurd en toen bleek, dat hij Inderdaad volledig geschikt was om met zo’n hond om te gaan, werd de onderhandeling afgesloten. Bij elkaar ging daarmede een half jaar heen. Vorige week echter begaf de heer Evers zich naar Amsterdam om te wennen aan de hond, die voor hem bestemd was. En ook deze week is hij daar nog voor de laatste instructies. Maar deze week ook komt hij naar Oosterhout, samen met zijn hond, het geschenk van al zijn buren en vrienden.

En dan zal hij voortaan niet meer afhankelijk zijn van de grote bereidwilligheid van velen om hem te helpen. Met zijn hond zal hij zich vrij naar en van zijn toekomstige werk kunnen begeven, door Oosterhout kunnen gaan, in grote dankbaarheid denkend aan de grote vriendschap en burenhulp van de bewoners van de Zandheuvel.

Een prachtig gebaar; een enige geste van naastenliefde. MF